Logo Zatrzymać Przemoc.
foto2

Jeśli jesteś osobą doznającą przemocy w rodzinie

Ankieta dla osób doznających przemocy w rodzinie:

Sprawdź czy doświadczasz przemocy w rodzinie?  Pomogą Ci w tym poniższe pytania:

  • Czy Twój partner traktuje Cię w sposób, który Cię rani?
  • Czy Twój partner zmusza Cię do robienia rzeczy, które są dla Ciebie poniżające?
  • Czy czasem boisz się swojego partnera?
  • Czy nie boisz się być innego zdania niż Twój partner?
  • Czy Twój partner obrzuca Cię wyzwiskami?
  • Czy zdarza się, że Twój partner grozi, że zrobi Tobie i Twoim bliskim/dzieciom krzywdę?
  • Czy kiedykolwiek Twój partner uderzył Cię, popychał, spoliczkował, szarpał lub rzucał w Ciebie przedmiotami ?
  • Czy kiedykolwiek Twój partner zmuszał Cię do współżycia, mimo że nie masz na to ochoty?
  • Czy boisz się odmówić partnerowi kiedy nalega na współżycie?
  • Czy ograniczasz lub zrywasz kontakty z przyjaciółmi i rodziną, bo Twój partner jest zazdrosny lub mówi, że ich nie lubi?
  • Czy Twój partner oskarża Cię o flirtowanie lub nawet zdradę bez powodu?
  • Czy Twój partner kontroluje w pełni wszystkie wydatki w domu i każe się prosić o pieniądze?
  • Czy zdarza się, że Twój partner w przypływie złości niszczy Twoją własność?
  • Czy musisz pytać o pozwolenie Twojego partnera za każdym razem gdy chcesz gdzieś wyjść, podjąć pracę lub dodatkową naukę?
  • Czy często tłumaczysz Sobie, że to nic takiego gdy Twój partner źle Cię traktuje (bo np. miał zły dzień)?

Jeśli odpowiedziałaś/odpowiedziałeś twierdząco na któreś z powyższych pytań istnieje ryzyko, że Twój związek może być oparty na przemocy. Wiedz, że możesz nawet nie zauważyć jak przemoc staje się czymś normalnym w Twoim życiu.

Co możesz zrobić, by bronić się przed przemocą domową…

Musisz zrozumieć, że przemoc jest bardzo poważnym problemem – może zagrażać Twojemu zdrowiu psychicznemu i/lub fizycznemu. Im dłużej będziesz się na nią godzić, tym trudniej będzie Ci się wyzwolić z krzywdzącego związku. Musisz powiedzieć swojemu partnerowi zdecydowane „NIE” – nie zgadzaj się by Cię bił i poniżał. Poradź mu, by poszukał pomocy specjalistów: psychologa lub instytucji zajmujących się problemem przemocy,  a jeśli w grę wchodzi również alkohol, narkotyki lub inne substancje psychoaktywne – także instytucji udzielających pomocy osobom uzależnionym.

Pamiętaj:

  • Nigdy nie jest za późno, aby przerwać łańcuch przemocy.
  • Mów to co czujesz i reaguj natychmiast gdy ktoś Cię obraża lub chce wyrządzić Ci krzywdę.
  • W trakcie konfrontacji staraj się by Twoje wypowiedzi były krótkie oraz nie wzmagały agresji u strony przeciwnej. Przykład: „Ta uwaga obraziła mnie. Oczekuję, że mnie przeprosisz!” „To, co mówisz, boli mnie.”
  • Pamiętaj o swoich prawach! Masz prawo do własnego zdania, stylu ubierania się, własnych marzeń oraz możliwości spotykania się z rodziną i przyjaciółmi.
  • Nie pozwól żeby ktoś kontrolował Twoje życie. Staraj się być osobą niezależną i samodzielną.
  • Pamiętaj że masz prawo by popełniać błędy zanim czegoś się nauczysz. Nie pozwól by ktoś wmówił Ci że do niczego się nie nadajesz i nie możesz czegoś zrobić.
  • Nie ukrywaj przed innymi, że masz kłopoty – mów o tym głośno. Być może sprawca powstrzyma się od stosowania przemocy – będzie się bać. Nie wstydź się swoich problemów. Jest wiele osób, które są w tej samej sytuacji co Ty!
  • Zwróć się o pomoc do rodziny lub przyjaciół. Skorzystaj z pomocy wyspecjalizowanych instytucji  i organizacji, które zajmują się problemem przemocy.

ZADBAJ O SWOJE BEZPIECZEŃSTWO

Staraj się przede wszystkim chronić samą siebie. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że odpowiadając znie­wagami, lekceważąc niebezpieczeństwo lub odpowiadając agresją na agresję, tylko spotęgujesz przemoc.

Opracuj własny plan bezpieczeństwa, który umożliwi Ci odpowiednie przygotowanie się na wypadek wystąpienia kolejnego aktu przemocy ze strony Twojego partnera. Spróbuj znaleźć najlepszy sposób postępowania, który zapewni bezpieczeństwo Tobie i twoim dzieciom. Pamiętaj o tym, aby ważnym elementem Twojego planu bezpieczeństwa było sprowadzenie pomocy.

  • Naucz się rozpoznawać zachowanie partnera, abyś była świadoma, kiedy zbliża się najgorsze.
  • Naucz dzieci korzystać z telefonu i dzwonić na policję.
  • Jeśli twój dom ma kilka wyjść – naucz dzieci, jak z nich korzystać.
  • Zidentyfikuj miejsca i ludzi, do których możesz szybko uciec przez agresją (sąsiadka, rodzina itp.).
  • Sporządź listę najważniejszych adresów i telefonów i ukryj ją.
  • Przygotuj dodatkowy zestaw ubrań, butów i rzeczy osobistych. Zostaw go u przyjaciół lub rodziny.
  • Oszczędź i schowaj tyle pieniędzy, ile możesz.
  • Ukryj w bezpiecznym miejscu wszystkie ważne doku­menty, takie jak: dowód osobisty i paszport, akty uro­dzenia dzieci, małżeństwa, karty kredytowe, książeczki zdrowia, polisy ubezpieczeniowe, prawo jazdy, dowód rejestracyjny samochodu, akt własności domu, umowę najmu mieszkania, obdukcje lekarskie itp.
  • Wyrób dodatkowy komplet kluczy do domu (samocho­du) i schowaj je w bezpiecznym miejscu.
  • Jeśli masz samochód, zadbaj o to, aby w baku zawsze było trochę benzyny.
  • Porozmawiaj z rodziną, sąsiadami i znajomymi – ustal­cie tajny sygnał, abyś zawsze mogła dać im znać, że potrzebujesz pomocy.
  • Poproś sąsiadów, aby dzwonili na policję zawsze, gdy usłyszą z twojego domu jakieś niepokojące odgłosy, a sama nie wstydź się wyjść na klatkę schodową i wzy­wać pomocy.
  • Przygotuj plan opuszczenia domu – zastanów się, gdzie możesz bezpiecznie przenocować z dziećmi (rodzina, przyjaciele, schronisko).
  • Jeśli decydujesz się zostać w związku, pomyśl o tym jak rozładować niebezpieczne sytuacje lub ich uniknąć. Jeśli decydujesz się odejść, zadbaj o to by zabezpieczyć się przed gwałtowną reakcją na rozstanie. Powiedz o tym w miejscu publicznym np. kawiarni, pubie.

ZABEZPIECZ SWOJE FINANSE

Jeśli podejmiesz decyzję o odejściu od sprawcy przemocy, zabezpiecz interesy swoje i swoich dzieci. Pozwoli Ci to uniknąć sytuacji, w której sprawca uprzedzi Cię i „za karę” pozba­wi dostępu do wspólnego konta i innych zasobów majątku ku wspólnego.
W szczególności:

  • przelej swoje przychody oraz oszczędności na oddziel­ne, tobie tylko znane konto bankowe;
  • zmień, po odejściu od sprawcy, numery PIN do kart i innych dokumentów bankowych twoich oraz waszych dzieci, unikając nadawania numerów, które są związane np.z waszymi datami urodzenia;
  • wycofaj pełnomocnictwo dla partnera do swojego konta osobistego;
  • dowiedz się, gdzie i w jakiej wysokości są przechowy­wane wspólne środki finansowe oraz inne wartościowe przedmioty;
  • dowiedz się, czy obciążają cię wspólne zobowiąza­nia, a jeśli tak, to jakiego typu i w jakiej wysokości;
  • zabezpiecz dokumenty dotyczące mająt­ku wspólnego, w tym np. zakupu mieszkania, darowi­zny twoich rodziców na twój majątek odrębny, kupno samochodu;
  • usuń swoje dane ze wspólnego konta. Wprawdzie nie uchroni cię to przed istniejącymi zobowiązaniami, ale możesz zabezpieczyć się przed długami, które będzie zaciągał twój partner w przyszłości;
  • usuń połowę pieniędzy ze wspólnego konta, aby spraw­ca nie mógł pozbawić cię dostępu do należnej ci części;
  • zabezpiecz kopie dokumentów finansowych, dotyczących kont ban­kowych, polis ubezpieczeniowych, kart kredytowych, papierów wartościowych, zobowiązań jakie na tobie ciążą, nakładów, jakie poniosłaś na majątek wspólny lub odrębny partnera;

ZNAJDŹ BEZPIECZNE SCHRONIENIE

Znalezienie się w bezpiecz­nym miejscu pomoże ci spokojnie zastanowić się, co robić dalej. Szukaj schronienia u rodziny lub dobrych znajomych. Jeśli nie jest to możliwe, skorzystaj ze schro­niska dla ofiar przemocy w rodzinie. Jeśli masz dzieci, zabierz je ze sobą. Na terenie województwa dolnośląskiego funkcjonują dwa Specjalistyczne Ośrodki Wsparcia dla Ofiar Przemocy w Rodzinie, zapewniające całodobowe schronienie oraz specjalistyczne poradnictwo dla ofiar przemocy w rodzinie.

Specjalistyczny Ośrodek Wsparcia dla Ofiar Przemocy w Rodzinie we Wrocławiu
ul. Gen.T. Bora Komorowskiego 31
51-210 Wrocław
tel./fax. 71 352 94 03
mail: owiik@wp.pl

Specjalistyczny Ośrodek Wsparcia i Interwencji Kryzysowej w Wałbrzychu
ul. Ogrodowa 2a
58-306 Wałbrzych
tel./fax 74 846 75 58, 74 840 82 96
e-mail: sow@sow.walbrzych.pl

Do Ośrodków przyjmowane są ofiary przemocy w rodzinie, głównie kobiety i matki z dziećmi. Pomoc udzielana jest całodobowo. Pomoc interwencyjna i schronienie udzielane są bezpłatnie, a czas pobytu może trwać do 3 miesięcy. W trakcie pobytu w Ośrodku  pomoc świadczona jest w oparciu o ustalenie indywidualnego planu pracy, spisanego w formie kontraktu. Indywidualna praca z rodziną wspierana jest różnymi formami pomocy specjalistycznej. Zakres i rodzaj pomocy ustalane są w zależności od potrzeb.

Pamiętaj jednak, że to nie Ty musisz wyprowadzić się z domu!

Masz prawo żądać od Policji, prokuratury lub sądu ochrony i zapewnienia Ci bezpieczeństwa, w szczególności poprzez izolację osoby stosującej przemoc. Możesz zażądać:

  • zatrzymania osoby stosującej przemoc przez Policję,
  • nałożenia na nią przez prokuratora lub sąd obowiązku opuszczenia dotychczas zamieszkiwanego z Tobą lokalu,
  • nałożenia na nią przez sąd zakazu kontaktowania się z Tobą lub zbliżenia do Ciebie na określoną odległość.

Masz prawo do żądania wszczęcia procedury „Niebieskiej Karty” przez przedstawicieli jednostek organizacyjnych pomocy społecznej (OPS/PCPR), gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, Policji, oświaty lub ochrony zdrowia.

Masz także prawo złożyć w sądzie cywilnym wniosek o zobowiązanie sprawcy przemocy w rodzinie do opuszczenia zajmowanego wspólnie z Tobą mieszkania, nawet wtedy, gdy nie zdecydowałaś/eś się jeszcze na zawiadomienie Policji.

ZBIERAJ DOWODY

Nie zapominaj o zbieraniu dowodów świadczą­cych o tym, że doznałaś/eś przemocy, nawet jeśli nie od razu zdecydujesz się je wykorzystać. Im więcej zbierzesz dowo­dów, tym większą masz szansę, że sprawca zostanie ukara­ny. Nie ukrywaj przed sąsiada­mi i rodziną, że jesteś bita/y lub że osoby ci najbliższe popeł­niły na twoją szkodę inne przestępstwo. Ci, którym powie­działaś o tym, co cię spotkało, nawet jeśli nie byli bez­pośrednimi świadkami zdarzenia, mogą również świad­czyć w Twojej sprawie.

Jeśli masz okazję nagrania awantury, którą wywołuje twój partner, zrób to. To również będzie dowód w sprawie.

Zabezpiecz dowody rzeczowe, takie jak podarte ubranie, ślady krwi na ubraniu, rozbity i zniszczony sprzęt.

Ukryj je w bezpiecznym miejscu (u rodziny, znajomych, w miej­scu pracy). Pamiętaj, że w przeciwnym razie sprawca może je znaleźć i zniszczyć.

W wypadku gwałtu istot­ne jest, abyś zabezpieczyła ślady spermy na ubraniu lub ciele. Zanim się umyjesz, idź do lekarza lub na policję. Obowiązkiem policji jest zawiezienie Cię na badanie lekar­skie, w celu ustalenia, że doszło do przestępstwa zgwałce­nia, sporządzenie na podstawie oględzin twego ciała pro­tokołu i zabezpieczenie dowodu przestępstwa. W przypad­ku gwałtu zabezpiecz ponadto i zachowaj podarte ubrania oraz przedmioty, na których mogą być odciski palców sprawcy, tak aby nikt ich nie dotykał i nie naniósł nowych śladów.

Pokaż rany i obrażenia tym, u których znalazłaś/eś schro­nienie. Będziesz mogła/mógł ich zgłosić jako świadków. Nie wstydź się prosić tych, którzy wiedzą, co cię spotkało, aby byli świadkami w Twojej sprawie. Jeśli masz okazję, poproś kogoś o sfotografowanie obra­żeń. Zdjęcia te możesz przedstawić w sądzie lub w prokuraturze jako dowód.

W razie doznania obrażeń ciała zgłoś się do lekarza w celu udzielenia Ci pomocy medycznej; możesz zażądać wystawienia bezpłatnego zaświadczenia lekarskiego o przyczynach  i rodzaju uszkodzeń ciała związanych z użyciem przemocy w rodzinie. Należy podkreślić,  że zaświadczenie to można uzyskać u każdego lekarza. Jeżeli do doznania obrażeń doszło w nocy lub późnym wieczorem możesz udać się do ośrodka nocnej pomocy lekarskiej,  a w większych miastach na SOR lub do szpitala pełniącego nocny dyżur.

Innym sposobem udokumentowania obrażeń, jakich doznałaś/eś jest uzyskanie obdukcji lekarskiej. Obdukcja jest specjalistycznym badaniem lekarskim, wykonywanym przez lekarza medycyny sądowej. Oznacza to, że nie każdy lekarz może jej dokonać. Obdukcja jest płatna chyba że dokonanie jej zleci organ prowadzący postępowanie.

WEZWIJ POLICJĘ

Gdy sytuacja staje się niebezpieczna nie wahaj się wezwać Policji. Gdy zostałeś/łaś pobita, zgwałcona lub partner znęca się nad Tobą psychicznie policja musi zostać powiadomiona. Policja jest po to, by przestępca nie został bezkarny. Proś zawsze o dokładną informacje jakie prawa Ci przysługują jako osobie pokrzywdzonej i co w Twojej sprawie zrobi Policja.

Nie musisz zawiadamiać Policji osobiście. Możesz poprosić sąsiadów, rodzinę lub znajomych, aby zrobili to w twoim imieniu, także anonimowo. Przekonaj tych, którzy mogą ci pomóc, aby nie byli biernymi świadkami.

Jeśli wezwałaś Policję na interwencję i funkcjonariusze przyjechali do twojego domu, masz prawo:

  • domagać się, aby wypełnili formularz Niebieskiej Karty – A;
  • zapisać nazwiska policjantów oraz ich numery służ­bowe – ich obowiązkiem jest pokazać  ci legitymację służbo­wą. Pamiętaj, że możesz zgłosić interweniujących policjantów na świadków w sprawie sądowej.
  • uzyskania od policjantów zapewnienia doraźnego bezpieczeństwa – jeśli sprawca przemocy domowej jest agresywny i czujesz się zagrożona/y, domagaj się, aby funkcjonariusze zatrzymali go na 48 godzin. Policja ma prawo zatrzymać osoby stwarzają­ce w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego, a także dla mienia.

NIEBIESKIE KARTY

Znowelizowana w 2010 roku ustawa o przeciwdziała­niu przemocy w rodzinie nakłada na przedstawicieli policji, pomocy społecznej, oświaty, ochrony zdrowia oraz Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych obo­wiązek wszczynania procedury Niebieskie Karty, w sytu­acji uzasadnionego podejrzenia, że w rodzinie docho­dzi do przemocy. Przedstawiciele wyżej wymienionych służb uruchamiają procedurę poprzez wypełnienie for­mularz Niebieska Karta A, która służy do dokumentowa­nia przemocy domowej.

Podejmujący interwencję policjanci lub przedstawiciele innych uprawnionych służb powinni zasadniczo wypeł­nić formularz w twojej obecności. Jeśli podczas interwencji policji nie było możli­we wypełnienie formularza, powinien to zrobić dzielnico­wy w twojej obecności.

Po wypełnieniu formularza A przez wszczynającego procedurę, powinnaś otrzymać formularz B Niebieskiej Karty. Zawiera informacje dla ofiary przemo­cy – katalog przestępstw najczęściej popełnianych wobec osób najbliższych; katalog praw ofiar przemocy; aktualne telefony instytucji i organizacji świadczących pomoc ofia­rom przemocy. Zachowaj wrę­czony ci przez funkcjonariusza policji lub przedstawicie­la innej służby formularz, abyś mogła/mógł się z nim uważniej zapoznać jak ochłoniesz.

Dzielnicowy ma obowiązek niezwłocznie skon­taktować się z rodziną, w której nastąpiła przemoc,  w celu bliższego rozpoznania sytuacji i zorientowania się, jakiego rodzaju pomoc jest potrzebna. Do jego zadań należy także systematyczne odwiedzanie rodziny dotkniętej przemocą, co najmniej raz w miesiącu, w celu sprawdzenia stanu bez­pieczeństwa domowników i zachowania sprawcy przemo­cy. Dzielnicowy ma również obowią­zek wykonywania szeregu czynności związanych z udoku­mentowaniem zdarzeń związanych z przemocą w danej rodzinie. Zebrana dokumentacja może być pod­stawą wszczęcia postępowania przygotowawczego z urzę­du przez samych funkcjonariuszy policji, bez składania przez Ciebie zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. Wszczęcie postępo­wania z inicjatywy samych funkcjonariuszy, może zwięk­szyć twoje bezpieczeństwo. Sprawca otrzyma jasny kom­nikat: to nie ty zainicjowałaś postępowanie i nie w twoich rękach leży jego wstrzymanie. Będzie wówczas mnie zd­terminowany aby wywierać na ciebie presję, byś wyco­fała skargę.

Po wypełnieniu formula­rza Niebieska Karta A podmiot, który wszczął procedu­rę ma obowiązek, nie później niż w terminie 7 dni, prze­kazać oryginał formularza do przewodniczącego zespo­łu interdyscyplinarnego właściwego ze względu na miej­sce zamieszkania rodziny, w której dochodzi do przemo­cy. Zespoły interdyscyplinarne, w skład których wcho­dzą przedstawiciele policji, pomocy społecznej, oświa­ty, ochrony zdrowia, gminnej komisji rozwiązywania pro­blemów alkoholowych, organizacji pozarządowych oraz kuratorzy sądowi są zgodnie ze znowelizowaną ustawą powoływane w każdej gminie. Zespoły mogą w zależności od potrzeb tworzyć grupy robocze, składające się z przed­stawicieli wyżej wymienionych służb.

Zadaniem członków zespołu interdyscyplinarnego jest m.in. analiza Niebieskich Kart, które do nich zostały przekazane. Po dokonaniu analizy członkowie zespołu sami albo za pośrednictwem powołanych grup roboczych są zobowią­zani do:

  1. opracowania planu pomocy rodzinie;
  2. moni­torowania sytuacji w rodzinach, w których dochodzi do przemocy oraz zagrożonych wystąpieniem przemo­cy;
  3. dokumentowania działań podejmowanych wobec rodzin, w których dochodzi do przemocy oraz efektów tych działań.

Zespół interdyscyplinar­ny bądź grupa robocza zaprasza osobę dotkniętą przemocą domową na spotka­nie, podczas którego jest wypełniany formularz Niebieska Karta C, który zawiera plan pomocy rodzinie.

W trakcie procedury zespół interdyscyplinarny lub grupa robocza spotykają się także ze sprawcą przemocy. W trakcie spotkania zostaje wypeł­niony formularz Niebieska Karta D, który z jednej strony służy do opisania stosowanej przez sprawcę przemocy, a z drugiej strony pozwala sprecyzować zobowiązania, które na siebie przyjmuje sprawca.

Zespół interdyscyplinarny może zakończyć Procedurę Niebieskie Karty jeśli uzna, że w rodzinie nie dochodzi już do przemocy, zrealizowany został plan pomocy lub jeżeli zostanie stwierdzony przez nich brak przesłanek do pro­wadzenia procedury (występowanie przemocy nie zosta­ło potwierdzone). Zakończenie procedury nie oznacza, że nie możesz ponownie popro­sić o pomoc i ponowne uruchomić procedurę.

ZŁÓŻ ZAWIADOMIENIE O PRZESTĘPSTWIE

Jeśli chcesz, aby sprawca został ukarany, złóż na Policji lub w Prokuraturze zawiado­mienie o przestępstwie lub jeśli jest to wymagane wnio­sek o ściganie i domagaj się, aby wszczęto postępowa­nie karne. Możesz zrobić to sam/a lub inna osoba, która wie o jego popełnieniu.

W przypadku uzasadnionego podejrzenia, że popełniono przestępstwo prokuratura wspólnie z policją ma obowiązek:

  • wszcząć postępowanie przygotowawcze w celu sprawdzenia, czy faktycznie popełniono przestępstwo,
  • wyjaśnienia okoliczności czynu,
  • zebrania i zabezpieczenia dowodów,
  • ujęcia sprawcy,
  • w uzasadnionym przypadku zastosować środek zapobiegawczy wobec sprawcy przemocy w postaci dozoru policyjnego lub tymczasowego aresztowania. Pamiętaj, że gdy sprawca namawia Cię do wycofania skargi, odmowy zeznań, nakłania Ciebie lub świadków do składania fałszywych zeznań, grozi lub ponownie dopuszcza się przemocy – napisz prośbę do prokuratora prowadzącego Twoją sprawę lub do sądu o zastosowanie aresztu tymczasowego wobec sprawcy.

Warto wiedzieć, że prokuratura na wniosek policji albo z urzędu może zastosować wobec sprawcy przemocy środek zapobiegawczy w postaci nakazu opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że oskarżony ponownie popełni przestępstwo z użyciem przemocy wobec tej osoby, zwłaszcza gdy popełnieniem takiego przestępstwa groził (art. 275a.kpk).

Zamiast sama uciekać z dziećmi z domu, domagaj się aby prokuratura skorzystała z możliwości jakie daje prawo i doprowadziła do tego, aby to sprawca przemocy zmuszony był do wyprowadzenia się z domu. Miej jednak świadomość, że ustawodawca, tylko w jednym wypadku nakłada na prokuraturę obowiązek podjęcia decyzji w tej kwestii w określonym terminie. Dotyczy to sytuacji kiedy sprawca przemocy został zatrzymany na podstawie art. 244 §1a lub 1b. Kodeksu postępowania karnego.

„§ 1a. Policja ma prawo zatrzymać osobę podejrzaną, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że popełniła ona przestępstwo z użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej, a zachodzi obawa, że ponownie popełni przestępstwo z użyciem przemocy wobec tej osoby, zwłaszcza gdy popełnieniem takiego przestępstwa grozi.
§ 1b. Policja zatrzymuje osobę podejrzaną, jeśli przestępstwo, o którym mowa w § 1a, zostało popełnione przy użyciu broni palnej, noża lub innego niebezpiecznego przedmiotu, a zachodzi obawa, że ponownie popełni ona przestępstwo z użyciem przemocy wobec osoby wspólnie zamieszkującej, zwłaszcza gdy popełnieniem takiego przestępstwa grozi”.

Policja powinna wówczas niezwłocznie, nie później niż przed upływem 24 godzin od chwili zatrzymania, wystąpić do prokuratora z wnioskiem o zastosowanie tego środka zapobiegawczego, a prokurator powinien ten wniosek rozpoznać przed upływem 48 godzin od chwili zatrzymania oskarżonego. Nakaz opuszczenia domu może być orzeczony na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, ale jeśli nie ustały przesłanki do jego stosowania sąd na wniosek prokuratora, może przedłużyć jego stosowanie na dalsze okresy, nie dłuższe niż 3 miesiące

Założenie sprawy karnej jest bezpłatne. Przy zakładaniu sprawy karnej bardzo istotne są następujące dowody:

  • zaświadczenia lekarskie (obdukcje lub zaświadczenia lekarskie np. od lekarza pierwszego kontaktu);
  • lista świadków – zeznawać w sprawie mogą osoby obce i członkowie rodziny (wystarczy podać dane świadków, nie trzeba pytać ich o zgodę). Świadkowie mogą być bezpośredni (tacy, którzy widzieli dane zdarzenie) lub pośredni (tacy, którym opowiadano o zdarzeniu lub widzieli jego skutki). Wnosząc o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka, należy wskazać, na jaką okoliczność ma zeznawać (co chcemy udowodnić), np. na okoliczność wzajemnych relacji stron.
  • spis interwencji policji;
  • dowody z prywatnych nagrań, sprawozdanie z kasety (lub innego nośnika) z nagraniem awantury domowej, zapisy e-maili, wiadomości sms zawierające groźby karalne (polega na dokładnym przepisaniu wszystkiego, co znajduje się na takiej kasecie/nośniku, bez własnych komentarzy);
  • zapisy z dokumentu Niebieska Karta;
  • zaświadczenia o braniu udziału w programach pomocowych dla osób doświadczających przemocy domowej.

W zależności od oceny zebranego materiału dowodowego postępowanie może zakończyć się skierowaniem aktu oskarżenia do sądu, umorzeniem postępowania lub wydaniem wniosku do sądu o warunkowe umorzenie postępowania. W przypadku, w którym postępowanie zakończy się postanowieniem o umorzeniu dochodzenia, osobie pokrzywdzonej przysługuje prawo wniesienia zażalenia do sądu rejonowego w wydziale karnym. Jeśli sąd uchyli postanowienie o umorzeniu postępowania, a prokurator ponownie umorzy sprawę, osoba pokrzywdzona zyskuje prawo samodzielnego wniesienia aktu oskarżenia, tzw. subsydiarny akt oskarżenia – który musi być sporządzony oraz podpisany przez adwokata lub radcę prawnego (55 § 1 k.p.k.)

POSTĘPOWANIE SĄDOWE

Gdy sprawa trafia do sądu nie oznacza to, że sprawca na pewno zostanie skazany – dopiero sąd rozstrzyga o tym w wyroku. Dopóki nie ma wyroku sprawa nie jest rozstrzygnięta. W sądzie osoba pokrzywdzona może uczestniczyć w rozprawach i być na sali sądowej cały czas. Jednak będąc tylko pokrzywdzonym nie ma się żadnego wpływu na przebieg sprawy. Jeśli chcesz odgrywać aktywną rolę w sądzie musisz złożyć oświadczenie, że będziesz chciał/a występować w roli oskarżyciela posiłkowego (musi to zostać załatwione do czasu rozpoczęcia przewodu sadowego). Jeśli się nim zostanie, zyskuje się możliwość zadawania pytań świadkom, składania wniosków dowodowych oraz szereg innych czynności, których nie można by było wykonywać, nie będąc oskarżycielem posiłkowym.

 Może się zdarzyć, że będziesz uważał/a, że wyrok jest niesprawiedliwy, sprawca został uniewinniony lub też dostał zbyt niską karę, niewspółmierną do cier­pień i krzywd, jakich doznałaś. Twoje możliwości dzia­łania po wydaniu wyroku są różne i zależą od tego w jakiej roli procesowej występowałaś/eś w postępowaniu sądowym. Jeśli Twoja rola w postępowaniu sądowym ograniczała się do roli świadka, nie masz żadnych możli­wości odwołania się od wyroku. Możesz tylko prosić pro­kuratora, aby to uczynił. Jeśli natomiast byłaś/eś oskarżycielem posił­kowym możesz zaskarżyć wydany wyrok w zakresie roz­strzygnięć naruszających twoje prawa lub szkodzących twoim interesom. Jeśli chcesz złożyć apelację, nie zapomnij wystąpić z wnioskiem o uzasadnie­nie wyroku. Wniosek musisz złożyć w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku w formie pisemnej.

Niezależnie od tego, czy byłaś w postępowaniu sądowym tylko świadkiem, czy też stroną aktywną, możesz i powin­naś wykorzystywać możliwość zgłaszania sądowi, prokura­torowi lub też kuratorowi faktu niewywiązywania się przez skazanego z nałożonych nań wyrokiem sądowym warun­ków i zobowiązań. Powinnaś znać treść wyroku i nałożonych na sprawcę zobowiązań. Nie chroń sprawcy, złóż wniosek o odwieszenie kary, jeśli twój mąż lub partner ponownie popełni przestęp­stwo lub nie wywiązuje się z nałożonych nań obowiązków. Poproś, aby kurator wsparł twoje starania. Pamiętaj jednak, że zarządzenie wykonania kary może nastąpić tylko w okre­sie próby i w ciągu 6 miesięcy po jej zakończeniu.

Jeśli zdecydujesz się na rozwód lub separację sąd rozstrzygnie z kim zostaną dzieci, w jakiej wysokości mają być orzeczone alimenty na dzieci, jak będziecie korzystać z mieszkania po rozwodzie (gdy współmałżonek został skazany przez sąd karny za znęcanie się nad rodziną, masz większe szanse starać się o rozwód z orzeczeniem o jego winie – to pomoże uzyskać eksmisję w trakcie sprawy rozwodowej).

Po uzyskaniu rozwodu lub separacji możesz umówić się z byłym współmałżonkiem, jak podzielić majątek, który posiadacie. Możecie podpisać umowę u notariusza. Jeśli macie problemy z podziałem majątku trzeba iść do sądu.

Pamiętaj, że pozwy i wnioski do sądu składasz w 3 egzemplarzach (załączniki kserowane). Możesz je napisać odręcznie. Do pozwu rozwodowego i pozwu o alimenty zawsze dołącz odpisy skrócone aktu małżeństwa i aktów urodzenia dzieci.

 

 

Menu