Logo Zatrzymać Przemoc.
strefarodzica

Krzywdzenie dzieci

Dzieci doświadczające przemocy w rodzinie to grupa szczególnie wrażliwa na agresję, której może doświadczyć zarówno we własnym domu lub w szkole. Stanowi o tym przede wszystkim fakt, że dziecko nie może samodzielnie i skutecznie realizować pełni przysługujących mu praw. Warto pamiętać, że przemoc to nie tylko bicie, znęcanie sięi wykorzystywanie seksualne dzieci. To również zaniedbywanie, przemoc psychiczna    i emocjonalna, tj. upokarzanie, ośmieszanie, stawianie dziecku wymagań, którym nie jest ono w stanie sprostać, brak odpowiedniego wsparcia, uwagi i miłości, jak też samo bycie świadkiem przemocy wobec innych członków rodziny. Negatywne skutki stosowanej przemocy wobec dzieci, to ich nerwice w postaci m.in.: krzyczenia przez sen, moczenia sięw nocy, jąkania, braku koncentracji uwagi na lekcjach w szkole, słabszych wyników w nauce, częstych chorób, tendencji do wagarów, ucieczek z domu. Wyjątkowo torturą psychiczną zwłaszcza w stosunku do dzieci najmłodszych, wierzących bezgranicznie w prawdomówność rodziców, nieświadomych realności zapowiadanych kar i gróźb jest straszenie wyrzuceniem z domu, oddaniem do domu dziecka, mówienie, że się go już nie kocha, itp. Tak traktowane dzieci tracą poczucie bezpieczeństwa, przeżywają silny stres, czują się osamotnione. Przejawem przemocy emocjonalnej jest również oschłość emocjonalna polegająca na ukrywaniu rzeczywistej miłości do dziecka, która jest przecież niezbędna dla prawidłowego rozwoju  i w późniejszym jego dorosłym życiu. Pozbawione miłości dziecko nie potrafi nawiązywać prawidłowych kontaktów emocjonalnych z ludźmi. Prawdopodobnie nie będzie umiało okazywać uczuć swoim bliskim w dorosłym życiu. Przemoc emocjonalną stosują również rodzice nadopiekuńczy. Nadmierna kontrola, ochrona przed ewentualnymi niepowodzeniami porażkami również może spowodować zmiany w zachowaniu dziecka.

Warto byśmy byli zawsze świadomi konsekwencji stosowania przemocy wobec dzieci, umieli reagować będąc jej świadkami oraz odważyli się prosić o pomoc gdy sami czujemy,  że przekraczamy granice stając się sprawcami przemocy w rodzinie.

KOSEKWENCJE STOSOWANIA KAR CIELESNYCH:

  • Bicie dzieci może doprowadzać do fizycznych urazów, takich jak zasinienia, obrzęki, krwiaki podtwardówkowe, śpiączka, chroniczny niedowład ciała, uszkodzenia nerwów i złamania kości, a nawet śmierci.
  • Bicie dziecka niszczy jego ufność i burzy poczucie własnej wartości. Dzieci znacznie chętniej podejmują zachowania nastawione na współpracę, jeśli łączy je z rodzicami silna więź emocjonalna.
  • Bicie dzieci powoduje przekazywanie postawy akceptacji przemocy z pokolenia na pokolenie. Dzieci, które są często bite, uczą się stosowania przemocy.
  • Bicie dzieci uczy je, że „silniejszy ma zawsze rację”.
  • Bijąc dziecko za złe zachowanie, tracimy szansę nauczenia go właściwego sposobu postępowania.
  • Bicie dziecka wywołuje strach, który nie jest i nigdy nie był skuteczną metodą uczenia pożądanych zachowań. Bite dzieci zwykle zachowują się dobrze tylko wtedy, kiedy stosujący przemoc dorosły znajduje się w pobliżu.
  • Dzieci, których rodzice stosują kary cielesne mają gorsze wyniki w nauce.
  • Wspomnienia z dzieciństwa osób dorosłych, które jako dzieci były często bite, są zwykle pełne gniewu i urazy.
  • Bicie dziecka jest wyrazem bezsilności, złości i frustracji rodzica, który przestaje być pozytywnym wzorem do naśladowania.
  • Zachowanie, za które dzieci są często bite nie są ani „złe” czy „niewłaściwe”, ale wynikają z ich naturalnej potrzeby poznawania świata, a także z potrzeb związanych  z odżywianiem, snem, ruchem czy chęcią zwrócenia na siebie uwagi.
  • Dzieci najszybciej uczą się pożądanych zachowań, kiedy dorośli wyjaśniają im, jak powinny postępować, rozmawiają z nimi oraz własnym zachowaniem dają im przykład odpowiedzialności, troski i samodyscypliny.

Menu